เหนือ.. เหลือ.. หรือเพียงเหยื่อของแอลกอฮอลล์

ผมนั่งอ่านบลอกนี้สองสามรอบ..
คิดย้อนไปมาว่าเพราะทำไมถึงเค้นคำประหลาดบกพร่องกระจายเหล่านี้มาได้..
..
สุดท้ายก็ไม่มีเหตุผลอะไรนอกจากมันเป็นเพราะการสัมผัสปลายนิ้วกับแป้นพลาสติกนี่เอง

อืมม... (ผมนั่งพิจารณาด้วยความธรรมดาที่เกิดซึ่งร่วมกับปลายประสาทของผม)

จะด้วยสารเคมีส่งผลต่อรอยบุ๋มในมวลหยุ่นศีรษะหรือเพียงแค่ของเหลวเหลีองจากกระป๋องอลูมีนัมก็แล้วแต่ล้วนไม่ส่งผลอะไรนอกจากคำที่ไม่สามารถสร้างโลกให้ร้อนน้อยหรือน่าอยู่บังควร
มาสุดท้ายก็แค่ใช้ภาษาจากพรรณณา อุปมา หรือบลาบลาโวหารที่ถูกลากมาให้คล้องๆกันไป..
แล้วสุดท้ายก็ไม่มีเพียงอะไรที่ให้จับต้องไปใช้ได้ตามที่หลักการของการศึกษาปริญญาที่อ้างตามการกลั่นกรองหลักวิจัยตามสถิติหรือจะให้ค้นตามนุกรมบรรณา
จะมีสักเล่มไหมที่ผู้เขียนนั่งวาดลวดลายตามอารมณ์ขณะนั้นแล้สมาให้เราพัฒนาตาม
มีใครที่ให้เรานั่งย่อยทีละประโยคคำต่อด้วยตัวตนบุคคลแล้วค่อยตามต่อถึงความอนัตตานั้น

ผมไม่พยายามหรือขุนความสามารถใดที่จะหาคำตอบเหล่านั้น เพียงแค่ปล่อยไปให้เหมือนเครื่องเป่าปากตามแจ๊สที่บรรเลงเรื่อยต่อไป..
หากมีหนึ่งทฤษฎึที่อธิบายทุกอย่างตามนั้นได้ไม่ว่าจะด้วยตัวเลขหรืออักษร
คุณจะเลือกลอยอยู่หมึกดำที่คุณอ่าน
หรือคุณจะเลือกลองตามท่วงทำนองพ้องเสียงคำไป
แต่เราก็อยู่ภายใต้ขอบของมันไม่ว่าจะกางปีกกว้างเท่าขนาดของทวีปใดในเจ็ด..
สุดท้ายเราก็พยายามเพียงได้แค่เหลือให้เรามีลมหายใจอยู่เท่านั้น..