ความลับของเหลียง..

วันนี้เหลียงบอกแล้วว่า มันเคยได้ความรักที่จริงแท้มาครั้งนึง แต่เสือกปล่อยหลุดมือไป
เพิ่งคิดได้ก็ตอนที่มาเจอน้องเฟหว่อง แล้วดันไปหลงรักเค้าอีก เพราะน้องหว่องใจดีมาช่วยเหลียงแต่งนิยายกำลังกายภายใน ตอนเหลืยงนั่งป่วยนอนซมจมในเตียงนอน..
ช่วงนั้นเหลียงรู้สึกหลอน.. หลอนเหมือนย้อนกลับเวลาไปได้ฟิลลิ่งช่วงช้ำใจที่แม่นางจางไม่สนใจใยดีเพราะชียังมีแต่ผัวคนเก่า

ช่างเศร้านัก..

ทั้งๆที่เหลียงอุตส่าห์จับรถไฟออกจากสองศูนย์สี่หก. เหลียงพร้อมแล้ว พร้อมแล้วละ ที่จะเอาอดีตผูกใส่ถุงขยะไว้หลังบ้าน แล้วออกไปแดนซ์ที่ผับเก่าอีกที..
เหลียงบอกเลยว่าเหลียงคราวนี้ไม่มีช้ำอีก กูฟันแม่มอย่างเดียวเสียวกระจาย
เสือกกระจายแรงไปให้้เพื่อนห้องข้างๆเบอร์เดิมมาสยิวด้วยกัน..
ต่อมาเพื่อนข้างห้องน้องจื้อยี่บอกสยิวแบบนี้ ชีไม่อยากแบ่งให้ใคร ส่งสายตาขอร้องเหลียงให้ละเว้นจื้อยี่เถอะ ขอจื้อยี่มีเหลียงคนเดียวได้ไหม นะ นะ..
แน่นอน เหลียงบอกไม่ คราวนี้กูกลับมาถ้ามีเวลากูขอหาสาวกระทั้นกระแทก กูรอจังหวะแบบนี้มานาน.. มึงไม่ใช่แม่กูอย่ามาขอซะให้ยาก.. มึงกลับห้องมึงไปซะ อยากเสียวเมื่อไรมาเคาะประตูได้.. กูคิดราคาเดิม..
ช่างร้ายนัก.. ทำร้ายจื้อยี่สาหัสจนต้องซมซานกลับไปหาความซาบซ่าชืดชาจากชายธรรมดาหาได้ตามบาร์ทั่วไป..

เหลียงยิ้มมุมปาก ดูดบ๊วยสองที.. แล้วหยิบบุหรี่มายัดอีกครั้ง..
ควันก็ลอย ปุ๋ย ปุ๋ย เหลียงก็นั่งเขียนหนังสือต่อ.. จนมาเจอน้องหว่อง.. ..
น้องหว่องก็ไม่สนเพราะนิยมพี่ยุ่นมากกว่า อะ หน้าอย่างทาคุยะ คิมุระอุตส่าห์หลงทางมาใครจะปฎิเสธลง
มาถึงตอนนี้เหลียงเริ่มคิดถึงถุงขยะหลังบ้านแล้วนะ (จริงๆเหลียงไม่วางไว้หน้าประตูบ้านเพราะไม่อยากให้รถขยะมาฉกไปอะจิ..)
เหลียงตัดสินใจไปคุ้ยมันอีกครั้ง..
กลิ่นของเศษซาก ทำให้เหลียงหลอน เหลียงรู้สึกเลอะเลือน แต่เหลียงยังพยายามคุ้ยต่อ คุ้ย คุ้ย.. ฮึ่ยๆๆ
คุ้ยจนเหนื่อย มานั่งพักแฮ่กๆ.. เหลียงเริ่มถามตัวเองว่าแล้วนี่กูคุ้ยหาเหี้ยไร..
เหลียงนั่งหลับตาหวนนึกถึงวันในภาคแรก.. กูไม่น่า ไม่น่าปล่อยน้องจางม่านไปเลย

ผ่านไปสองชั่วโมงฮ่องกง เหลียงพยายามลุกขึ้นเหมือนจะได้สติกลับมาอีกครั้ง.. แต่สายไปแล้วโยม กลิ่นขยะหมักหมมมานานปีได้แผ่ซ่านเข้าทวารทั้งเจ็ดและไรหนวดของเจ้าแล้ว..
ต่อไป ไม่ต้องคุ้ย ทุกอย่างที่เคยทิ้งไว้ตรงนี้จะไหลเวียนอยู่ในกายเจ้าตลอดกาล

เหลียงแหงนหน้ามองฟ้า ค่อยผ่อนคลายลมหายใจออกมาช้าช้า
นาฬิกาข้อมือบอกเวลา มีเวลาอีกห้านาที.. รถไฟจะขยับล้อหมุนย้อนกลับไปหาสองศูนย์สี่หกอีกครั้ง..

เหลียงคงยังได้นอนอยู่ในโบกี้เย็นสุดเหมือนเดิม 1224-1225..
ไม่เปนไร.. เหลียงบอกเหลียงทนได้ หนาวชิลแบบนี้อย่างดีแค่เหมือนหิมะตกคืนคริสต์มาสอีฟมิมีสตรีข้างกาย..
แต่อย่างร้ายคือเขาไม่รู้ว่ารถขบวนนี้จะใช้เวลาอีกกี่ปีเพื่อที่จะกลับไปจุดหมายเดิม..

เหลียงย้อนนึกถึงตอนนั่งรถขบวนนี้ครั้งแรก..
หลายคนถามเขาว่าทำไมถึงเลือกที่จะทิ้งสองศูนย์สี่หกไป..
เหลียงมักพูดออกไปด้วยไขสันหลังว่า.. คุณรู้ไหมว่าคนสมัยก่อนน่ะจะทำอย่างไร หากพวกเขามีความลับสักอย่าง
ชาวอดีตเหล่านั้นจะไปหาต้นไม้สักต้นมาขุดรูเล็กๆ.. แล้วกระซิบความลับไปในนั้น อะ แม่งเอาดินมาอุดรูอีกรอบด้วยนะ ประเดี๋ยวความลับมันจะไหลออกมา..

แต่ถึงเวลานี้เหลียงรู้แล้วว่า แค่นั้นคงยังไม่พอ.. เหลียงขอนั่งเฝ้าต้นไม้ต้นนี้ไว้ด้วย..
หากใครผ่านมา เหลียงจะไล่มันไปไกลไกล
และเหลียงขอสัญญา.. ว่าจะกระซืบความลับให้รูนี้ได้ยินทุกวัน..

ถ้าผมมีบัตรอีกหนึ่ีงไป คุณจะไปกับผมไหม..