เหน็บหนาว.. ท่ามกลางพระจันทร์สองดวง

มีตามนั้น ไปตามนี้..
เพียงง่ายๆตามกฎของธรรมชาตื ที่มุ่งสู่จุดสูญสลายปราศจากตัวตน
เหนือจากสมการ พลังงงานเท่ากับมวลคูณสองเท่าของความเร็วแสงจากวีรบุรุษไอน์สไตน์
เหนือจากความน่าจะเป็นของสรรพสิ่งทัังปวงที่ยังคงคำนวณไหวจากทฤษฎีควอนทั่ม
และกฎนั้นเล็กเพียงแค่เศษหนึ่งส่วนโกฏิของเมล็ดข้าวสาลีธรรมดา

อย่างไรก็ตาม..
สมการจากจินตนากาอัจฉริยะเหล่านั้นสร้างโลกทุนนิยมที่หมุนไปอยู่
หรือเพียงแค่อุปกรณ์ที่ร่วมจอและเป้นพิมพ์นี้ที่ทำให้ผมติดต่อคุณได้
และอธิบายการโคจรของหนึ่งตาวนพเคราะห์์ที่มาสุดใกล้อีกดาวปรกติที่มีมากด้วยสิ่งมีชีวิตปราศจากความพอดี
ประโยตก่อนหน้าโยงถึงสายตามนุษย์ธรรมดาที่จะแหงนหน้าภายใต้ความเร็วแสงสามพันล้านล้านเท่าต่อหนึ่งวินาทีในยามที่ฟ้าถูกบดมิด และเห็นอีกหนึ่งดาวดวง

คืนนี้ผมเลือกเป็นสมาชิกเหล่าสับเซตนั้น
แหงนหน้ามองฟ้าด้วยกริยาที่ทำประจำยามหลอดไฟจากอีกหนึ่งสิ่งประดิษฐ์ด้วยอดคนมีหน้าที่ตามเวลา
หลากสมาชิกร่วมเซตคงเลือกทำพ้องตามนั้น
..
..
น่าเสียดายที่ท้องนภายังเลือกมอดดับสำหรับผม
..
ผมนึกถึงท่อนเพลงหนึ่งของ damien rice ขึ้นมาทันนั้น
เขาร้องหวน..
เหตุใตที่เธอยังคงมาเติมเต็มความเจ็บปวดแด่ฉัน
ด้วยคำพูดเหล่านั้นที่เธอเลือกยืมมา
จากสักที่หนึ่งที่เธอคุ้นนัก
เหตุใดเธอยังสรรเสริญศาสดา
หากเธอรู้ว่าเหล่านั้นไร้ความหมายสำหรับเธอ
และทำไมเธอยังคงมาเปล่งเสียงอยูกับฉัน
..
delicate ได้เต็มอรรถตามที่ต้องการสื่อนักครับ

ละเอียดอ่อนขยายความรู้สึกของมนุษย์หนึ่งตนที่มองฟ้าหาดาวอังคาร

ผมเพียงแค่รอต่อีกแปดสิบสี่ปีเท่านั้นเอง..