มีเพียงแค่เม็ดฝน.. แต่ไร้ซึ่งดวงดาว

สองวันที่ฝนยังตกติดต่อกันสลับกับแสงแดดแรงๆในตอนเย็น
สภาพแบบนี้เรียกว่าฤดูร้อนในภูมิประเทศขณะที่ผมอยู่..

สามวันต่อกันเช่นดันที่ผมนั่งกำจัดสเดลล่าต้อยวันละห้ากระป๋องอย่างเมามันส์..
เจือปนด้วยความเหงาสุดขีดไปพร้อมกัน
คนรอบข้าง รอบโต็ะนั่งอยู่
มิใช่พิจารณาแล้วไม่มีใคร หากเหลือเพียงแต่กลุ่มมนุษย์เลือกใช้อากาศธาตุออกซิเจนร่วมด้วย
บางอารมณ์เหมือนรอให้ท้องฟ้าเปลี่ยนสีมาสว่างอีกครั้ง..
เพื่อถึงเวลาเดินกลับไปหาที่ที่สมควรใช้เวลาพักผ่อน
แล้วเหตุผลทั้งหมเรวมกันสุดท้ายเป็นอย่างไร
สิ่งมีชีวิตต่างภาษา ต่างสี ต่างเลือดผสม..
ยังถวิลหาความต้องการตามปัจเจกในบริบทโดยรวมคล้องจองตามนั้น


ผมหยิบเบียร์กระป๋องสุดท้ายกรอกช้าลงไปอีก
เป้นเพียงแค่กริยาหลีกหนีสถานการณ์ความจริงที่จำเป็นเท่านั้นหรือ
แล้วสุดท้ายที่คอยหลบคอยปลีกนั้นยังคงคือ..
..
..
อะไร..